Blog Ranish Chedi

door

Desiree Veldkamp heeft borstkanker. Voordat de chemotherapie begint willen zij en haar vriend Ranish proberen embryo’s te laten invriezen om na de behandelingen zwanger te kunnen worden. Ranish houdt via facebook familie, vrienden en kennissen op de hoogte van de ontwikkelingen.


Ranish Chedi
 met Desiree Veldkamp bij Leids Universitair Medisch Centrum

23 juni 2015

Terwijl deze week traject 1, de dubbele mastectomie, wordt afgerond zijn we alweer begonnen aan traject 2: de IVF/ICSI procedure. No time to waste, aldus de oncoloog en de fertiliteitsarts.

Over ongeveer drie weken begint Desirée aan een wekelijkse chemokuur die 16 weken zal duren. Waarom zo lang? Dat is het nadeel van op vroege leeftijd kanker krijgen. Het lichaam herstelt zich snel, waardoor de kans op nieuwe tumoren erg groot is.

Door die chemokuren echter kan ze vervroegd in de overgang raken, en daardoor onvruchtbaar worden. De keuze om dan een kind te krijgen wordt haar/ons daardoor dan ontnomen. Om dat te voorkomen is er een noodplan opgesteld: zij krijgt nu een hormoonkuur van twee weken, waarbij ze zichzelf iedere dag moet injecteren met hormonen die ervoor zorgen dat haar eicellen zo snel mogelijk gaan groeien. "Uw partner kan last krijgen van de hormonen en daardoor erg emotioneel zijn." Oh. My. God. And just when you thought things couldn't get any worse... Ook moet ze zichzelf een dagelijkse injectie toedienen die ervoor zorgt dat haar eisprong tegengehouden wordt. "Anders heb je er niet veel aan."

Na deze twee weken zal er een punctie ingepland worden en dan wordt alles tot op de minuut berekend. Zij krijgt in week drie nog een derde injectie die de eisprong moet opwekken, en dan is het oogsttijd. Dit hebben we vandaag allemaal uitgelegd gekregen in een tijdsbestek van vijf uur waarin wij beiden fysiek doorgelicht zijn.

Ik had uiteraard ook een intieme date met een cup in een hele mooie foute kamer (zie foto) waar veel boekjes lagen waar de bladzijden aan elkaar vastzaten. True story. Nadat ik mijn date achterliet in het laboratorium werd na 15 minuten al de uitslag doorgebeld. Even bekroop mij hetzelfde gevoel als het moment dat ik op het Alfrink College mijn naam op moest zoeken op een lijst om te zien of ik geslaagd was. Ik heb nou niet bepaald een gezond leven geleid sinds de geboorte van Ryan. Dit leest hij toch niet. En anders: grapje, Ry. Er leeft niemand zo gezond als jouw vader! Maar goed, als je dan hoort dat alles bovengemiddeld goed is, zelfs zonder dat ik penis push-ups gedaan heb, dan ben je wel opgelucht. En vooral Desirée.

Anyway: als haar eicellen dus geoogst zijn, dan zullen deze bevrucht worden met mijn contributie. Ik kies nu bewust niet voor het woord zaad, omdat voor mij dan de associatie gelegd wordt met een vriendin wiens bijnaam dit is; dit alles uiteraard om verwarring te voorkomen. Ook zijn er synoniemen die ik had kunnen gebruiken - teelvocht bijvoorbeeld - maar ik wil het toch smakelijk houden. Het is voor veel mensen al TMI dat ik deze ellende allemaal met jullie deel, maar goed: ik doe het uiteraard enkel en alleen om alle belangstellenden op de hoogte te houden.

Wat er dan gebeurt is best bijzonder: het embryo (want dat is het dan) wordt microscopisch gecontroleerd op het BRCA1 gen. Als dit erfelijke kankergen dat Dees ook heeft zich in het embryo bevindt, dan wordt deze vernietigd. Zo niet, dan wordt het ingevroren totdat Desirée en ik aangeven een kindje te willen bestellen. One breast cancer free baby, please. Op de vraag of ze gelijk wilden uitsluiten en ervoor zorgen dat het 'embryo' mijn oren niet krijgt werd geen antwoord gegeven. Hier laat ik het uiteraard niet bij zitten.

Dus, resumerend: als Desirée voldoende hersteld is volgens zowel de amputatie - als de plastische chirurg, dan worden de laatste twee drains verwijderd. Two down. Two to go. Voor de mensen die niet weten wat een drain is: dit is een dun slangetje dat (inwendig) vanaf de wondplaats het overtollige bloed en wondvocht via de vacuümmethode afvoert in een plastic busje (zie foto). Het ziet er erg pijnlijk, maar ook onsmakelijk uit, maar het is voor Desirée vooral ongemakkelijk. Het voelt een beetje alsof haar lichaam constant wil touwtjespringen met een veel lang springtouw.

Dees doet het nog steeds echt heel erg goed; ze slikt al twee dagen geen pijnstillers meer, maar ze moet wel veel meer rust houden. Ik moet dan de strenge politieagent spelen (geen rollenspel), die zegt dat ze moet gaan slapen of dat er geen ziekenbezoek kan komen. In het begin had ze daar wel moeite mee, logisch natuurlijk, maar ze merkt nu ook dat ze het echt nodig heeft. Je zou denken dat een 'I told you so' goed zou voelen als man zijnde, maar nu is het toch echt veel fijner om te zien dat ze minder tot geen pijn heeft, veel minder bloed en wondvocht verliest en er geen nieuwe zwellingen bijkomen. 

Ik heb mezelf onderhand gepromoveerd tot medicus, dus mochten jullie nog vragen en/of opmerkingen hebben, aarzel dan niet om deze te stellen. Ik houd ook een 24/7 spreekuur met gratis borstonderzoek voor vrouwen.

 

Ga terug